— To pan nie znasz całej historji? bon, opowiem.
— Bardzo mało, wiem tylko, że się pogniewała z ojcem, wyjechała do teatru, później się truła, sam nawet o tem czytałem w pismach. Byłem już w Bukowcu, jak zawiadowca jeździł po nią do Warszawy. Co to za panna?
— Warjatka, jak i jej ojciec — szepnął Świerkoski.
— Ale piękna i wykształcona, bardzo piękna, majestatyczna kobieta, kształty cudowne, wzrok wspaniały, oczy ogromne i ogniste, cudissimo, że tylko całować.
Zaczął się trząść i śmiać cicho i zacierał ręce.
— Wartoby tak jeszcze coś tego chlapnąć. Panie bufet, sześć mocnych.
— Czemuż odrazu sześć?
— Będzie bon, panie Stasiu, na zapas.
— Słuchajcie no — zabrał głos Świerkoski, podnosząc głowę z kolan. — Chcę wam coś zaproponować, niezły interes, na którym możemy dobrze zarobić.
— Bon, Świerk, mów.