— Ciemno jakoś! — szepnęła, wstrząsając się nerwowo.
— Bój się Boga, przecież słońce wprost oślepia!
— O, nie tak, jak w Neapolu, nie tak, jak w Palermo!
— Nie widzę różnicy, a zresztą, teraz powiem ci szczerze, że jestem szczęśliwy, czując się u siebie; nudziły mnie już Włochy w ostatku. To upiór, nie kraj żywy, to...
— Nie mówmy, dobrze?
— Dobrze, wiem przecież, że Włochy podobały ci się ogromnie; entuzjazmowałaś się przecie przy każdym zmurszałym kamieniu: no, milczę. Rozmarszcz czoło, spojrzyj na mnie.
Spojrzała, ale nie mogła ukryć pewnego żalu i goryczy.
— Powinnaś mi darować te chamskie uwagi, chociażby za ich szczerość!
— Alboż się gniewam?
— Dziękuję! ot widzisz, jedziemy już do siebie do domu; czy ciebie to nie cieszy?