116. tracz — robotnik zajmujący się piłowaniem kłód drzewa za pomocą ręcznej piły. [przypis edytorski]
117. kołtun — zbity kłąb splątanych i pozlepianych brudem włosów na głowie. [przypis edytorski]
118. wedle (daw., gw.) — co się tyczy czegoś, w związku z czymś. [przypis edytorski]
119. cięgiem (gw.,pot.) — ciągle, bez przerwy. [przypis edytorski]
120. wypominki — modlitwy za dusze zmarłych osób. [przypis edytorski]
121. zawdy (gw.) — zawsze. [przypis edytorski]
122. cep — narzędzie do ręcznego młócenia zboża w celu wyłuskania ziaren z kłosów; cep zbudowany był z dwóch połączonych ze sobą przegubem (z rzemienia lub z dwóch ogniw łańcucha) kijów, z których jeden, dłuższy, służył za uchwyt i zwany był dzierżakiem, zaś drugi, zwany bijakiem, krótszy i wykonany zazwyczaj z twardszego drewna, służył do uderzania w kłosy ułożone na twardym podłożu (klepisku). [przypis edytorski]
123. czujny (gw.) — wyczulony, wrażliwy. [przypis edytorski]
124. na rozcież — dziś: na oścież. [przypis edytorski]
125. ssawki — tu: wargi noworodka. [przypis edytorski]