— Trzeba stąd go wyprowadzić! — szepnęła Nastka, budząc się z przerażenia.
— Prawda, tak najlepiej, nie znajdą go, to i nie wezmą, ale gdzie?
— Gdzie? A choćby i do tych dołów za klasztor, na górę... teraz są już puste.
— Dobrze, juści, że ino tam, trzeba tylko parę pacierzy215 przeczekać, żeby całkiem zmroczało... jeszcze by kto zobaczył.
Zajęła się Jaśkiem, bo ledwie dyszał, taki kaszel gwałtowny go pochwycił.
— Nastuś, wyjrzyj przed dom, czy kto nie idzie...
I zaczęła się nieskończenie długa chwila oczekiwania nocy.
Stara przez płot patrzyła na mostek, ale nic nie widziała, powracała też co chwila do Jaśka, który skurczony, jakby zmartwiały, siedział na pierzynie.
Noc zapadła prędko, cisza rozpościerała się nad światem głęboka, tylko od karczmy szły pijackie podśpiewywania, a dźwięki muzyki i głosy schrypnięte; a od łąk ciągnęły na pola krzyki czajek i tumany niskich, białych mgieł podnosiły się nad trawami.
— Nie bój się, Jasiek! Już ja cię nie dam, jedynaku, nie dam — uspokajała go matka.