Jedna z nich trzymała chustkę, a druga wachlarz, obie zaś kłaniały się zebranym sztywno-automatycznym ruchem, bacząc pilnie na każdy gest pani, która nawet nie raczyła ich przedstawić gospodyni domu, tylko upadła na fotelik i głośno, wrzaskliwie przykładając do oczów pince-nez39 na długiej szylkretowej rączce, zachwycała się pięknością Niny, tłumem osób i salonem, od czasu do czasu zwracając się ruchem monarchini do siedzącego nieco w głębi dworu po wachlarz lub chusteczkę.
— Ona wygląda jak królowa, jak sama Maria... Maria Magdalena.
— Maria Teresa chciał pan powiedzieć — szepnął Kurowski cicho Grosglickowi.
— To wszystko jedno. Jak się masz Endelmann, co cię kosztuje ta parada? — pytał bankier Endelmana, który cicho wsunął się za żoną do salonu i również cicho i skromnie witał się ze znajomymi.
— Zdrów jestem, dziękuję ci, Grosglick, co? — odpowiedział, przykładając do ucha zwiniętą w trąbkę dłoń.
— Panie Borowiecki, pan nie wie, kiedy przyjedzie Moryc Welt?
— Ani mówił mi o tym , ani pisał.
— Ja jestem trochę niespokojny, czy się jemu co złego nie stało.
— Nie zginie... — mówił obojętnie Karol.
— Ja wiem, ale ja jemu posłałem przekaz na trzydzieści tysięcy marek, już tydzień minął, a jego nie ma. Co pan chce, tyle teraz łajdactwa na świecie...