— Nic nie udaję przed nikim i także się nudzę.
— Okropne życie! — szepnęła Róża z westchnieniem. — I dokąd się to ma ciągnąć?
— Ty wiesz najlepiej dokąd, do śmierci chyba.
— Ach, co ja bym dała, żebym się mogła zakochać, co ja bym dała.
— Siebie i miliony w dodatku.
— Chciałaś powiedzieć: miliony i siebie w dodatku — powiedziała cierpko a drwiąco.
— Róża! — szepnęła Mela z wyrzutem.
— No, cicho, cicho! — ucałowała ją serdecznie. Weszły do niewielkiego pokoju, zupełnie czarnego, bo meble, obicia ścian, portiery, wszystko było pokryte czarnym pluszem lub czarną, matową farbą.
Pokój robił wrażenie kaplicy przedpogrzebowej.
Dwóch, zupełnie nagich, przegiętych w tył olbrzymów, z ciemnego brązu, unosiło w herkulesowych rękach, nad głową wielkie gałęzie dziwacznie poskręcanych storczyków, o kryształowych białych kwiatkach, z których mżyło na pokój elektryczne światło.