— Dziękuję panu — szeptała.
— No, zuchu, pojedziemy w lecie na trawę, co?
— Dobrze, panie doktorze.
— A lubisz czytać?
— Bardzo, tylko, że już wszystkie książki, nawet stare kalendarze przeczytałem.
— Przyślę ci jutro nowe książki, ale co przeczytasz, musisz mi opowiedzieć.
Antoś ściskał mu mocno rękę, nie mogąc słowa przemówić z radości.
— No, bądź zdrów, za parę dni znowu zajrzę do ciebie.
Pogłaskał go dobrotliwie po spoconym i zimnym czole i zaczął kłaść palto.
— Panie doktorze — szepnął nieśmiało. — One tak pachną, te fiołki. Mój złoty doktorze, niech je pan weźmie. Pan taki dobry dla mnie jak mama, jak Józio, niech pan weźmie, mnie dała Zośka, niech pan weźmie — prosił cichutko i tak serdecznie, że Wysocki z uśmiechem rozrzewnienia fiołki przypiął do klapy palta.