— To duża sztuka — wykrzyknął z podziwem Knaabe.
Endelman zaczął objaśniać treść obrazów, ale mu żywo przerwał Grosglick.
— To jest zwykły grabarz, a to jest głupi obraz, po co malować takie smutne rzeczy! Jak zobaczę pogrzeb, to ja się później muszę leczyć, bo mnie przez parę dni boli w sercu. Kto ma umrzeć, to się nie utopi!
— Drugi numer koncertu, proszę panów do salonu! — zapraszała Endelmanowa.
— Powinszować państwu takiej galerii, powinszować — wołał bankier.
— Co oni będą wiprawiać w salonie?
— Służę panu programem, tam jest wydrukowane.
Bernard podał mu długi pasek surowego jedwabiu, ozdobiony ręcznymi malowidłami, na którym był po francusku wypisany program.
Wrócili do salonu, gdy się już przyciszyło, bo wynajęta para popisywała się jakimś dialogiem francuskim.
Mężczyźni skupieni przy drzwiach od bufetu, słuchali ze znudzonymi twarzami i powoli cofali się do porzuconych szklanek i kieliszków; kobiety natomiast słuchały z chciwością i pożerały oczami parę deklamatorów, udających młodych naiwnych kochanków, którym się zdarzył wypadek, że na przejeżdżających napadli w górach zbójcy, zabrali i rozdzielili.