Przed dziesiątą Karol skończył robotę i podał papiery, tłumacząc obszernie każdą pozycję.
— Dobrze, dobrze, — mówił od czasu do czasu Bucholc, nic prawie nie słysząc.
Nic go to nie obchodziło, bo coraz głębiej czuł tę pustkę i osamotnienie w jakim żył, coraz mocniejszym kołem zaciskało mu duszę zniechęcenie i niemoc.
— Po co ja się tym zajmuję. Kosztuje tyle czy tyle, to kwestia kasjera — powiedział niechętnie.
Borowiecki zabierał się do wyjścia.
— Idziesz pan już?
— Skończyłem robotę na dzisiaj. Dobranoc panu.
Uścisnął mu rękę i wyszedł, a Bucholc nie mógł się zdobyć na prośbę, aby pozostał, bo w ostatniej chwili wstyd mu się zrobiło tej dziecinnej słabości.
Słuchał słabnących w oddali jego kroków i byłby bardzo wiele dał, gdyby Borowiecki powrócił.
— August, pójdźmy na górę — szepnął, podnosząc się z miejsca i poszedł bez pomocy lokaja, który gasił światła i zamykał drzwi.