Godziny płynęły tak strasznie wolno, że wydawały mu się nieskończonością.
I nie uspakajał się zupełnie, a nawet to zdenerwowanie i te wszystkie obawy wzrastały stopniowo i z wolna zamieniały się w jedną obawę śmierci.
Zdawało mu się, że zaraz umrze i tak jasno to zobaczył, tak nim ta straszna myśl zatrzęsła, tak go oszołomiła, że zerwał się z łóżka, jakby chciał uciekać, trząsł się cały z trwogi, i zaczął gwałtownie dzwonić na dyżurnego lokaja, śpiącego na dole.
— Idź prędko, niech tutaj zaraz przyjdzie doktor — wołał sinymi ustami.
A gdy po pewnym czasie przyszedł Hamerstein, rzekł mu:
— Mnie coś jest! Obejrzyj no mnie i zaradź.
— Nic nie widzę — odpowiedział zaspany doktor, obejrzawszy go dosyć starannie.
Bucholc zaczął mu opowiadać swój stan.
— Jak się pan prezes wyśpi, to i wszystko przejdzie.
— Głupiś! — odparł mu porywczo Bucholc, ale wielką dozę chloralu zażył i wkrótce zaraz zasnął.