Było to bowiem przedstawienie na cel dobroczynny, złożone z dwóch komedyjek, śpiewu solowego, gry na skrzypcach i fortepianie, i żywych obrazów na zakończenie.
W antrakcie59 Borowiecki wstał, aby iść do loży Müllerów, zatrzymał go Kohn.
— Panie Borowiecki, ja chciałem z panem pomówić.
— Może po teatrze, bo, jak pan widzi, teraz nie mam czasu — szepnął i poszedł.
— On jest wielki pan, teraz nie ma czasu.
— Ma rację, tutaj wcale nie miejsce do interesów.
— Moryc, tyś zgłupiał do reszty, co ty wygadujesz, dla interesów jest wszędzie miejsce, tylko ten von Borowiecki to wielki książę od Bucholca i Spółki, wielka osoba!
Borowiecki tymczasem wszedł do loży Müllerów, stary wyszedł, aby mu zrobić miejsce, bo już tam na czwartego siedział jakiś niski, gruby Niemiec.
Przywitał się z matką, drzemiącą w głębi loży i z córką, która podniosła się niemal na jego wejście.
— Störch.