— Niech osoba idzie do diabła! Szmelc! — rzucił pogardliwie za odchodzącą i zaczął ściągać porozpinany surdut i kamizelkę.
— Moryc! Masz już dosyć pijaństwa, chodźmy do domu, jest ważny interes — szeptał Karol w najwyższym zniecierpliwieniu, bo Moryc pijany, z twarzą w dłoniach, siedział nieprzytomny i na wszystko, co słyszał, odpowiadał w kółko:
— Ja jestem Moryc Welt, Piotrkowska 75, pierwsze piętro. Idź pan do diabła!
— Panie Cohn, ja miałem do pana mały interes — szepnął Borowiecki.
— Ile pan potrzebuje?
Mlasnął językiem, trzasnął w palce i już wyciągnął pugilares.
— Pan się prędko orientuje — uśmiechnął się Borowiecki.
— Ja jestem Leon Cohn! Ile?
— Jutro powie panu Moryc, ja chciałem się tylko zapewnić. Dziękuję panu.
— Cała moja kasa, cały mój kredyt na pańskie rozporządzenie.