— No, nie wiem jeszcze. Chociaż ja chciałbym jak najprędzej.
— To już po oświadczynach? — spojrzał dosyć ironicznie na zgarbionego i dosyć śmiesznie wyglądającego Anglika; jego garb wydał mu się teraz potwornym, a on sam przypominał małpę tą długą, wystającą szczęką i szerokimi ustami, niezmiernie ruchliwymi.
— Tak jakby już. W niedzielę właśnie powiedziała mi, jak by chciała mieć urządzone mieszkanie. Wypytałem się szczegółowo, odpowiadała tak, jak odpowiadają kobiety, gdy idzie o ich przyszłe gospodarstwo.
— Ostatnim razem myślałeś pan tak samo.
— Tak, ale nie miałem takiej pewności ani w połowie! — zaręczał gorąco.
— No, kiedy tak, to winszuję panu szczerze, kiedyż poznam narzeczoną?
— Na wszystko przyjdzie czas, na wszystko.
— Dlatego też wierzę, iż się pan w końcu ożeni — szepnął drwiąco.
— Może byś pan przyszedł jutro do mnie, dobrze? Chciałem koniecznie usłyszeć pańskie zdanie o tych meblach.
— Przyjdę.