Drgnął, bo go ujęto pod ramię.
— A, pan prezes — szepnął, poznawszy właściciela fabryki.
— Ja pana gonię, ale pan dobrze uciekasz.
— Robota, panie dyrektorze.
— Tak, lak, ja to rozumiem. Zmęczyłem się na śmierć — trzymał go silnie za ramię, zamilkł i dyszał ciężko ze zmęczenia.
— Idzie, co? — zapytał po chwili.
— Robi się — rzucił krótko i szedł naprzód.
Fabrykant uczepiony u jego ramienia wlókł się ciężko, podpierał się grubą laską i zgarbiony prawie we dwoje, podnosił okrągłe czerwone oczy jastrzębie i twarz dużą, świecącą, okrągłą, ozdobioną małymi baczkami i wąsami przyciętymi równo.
— Cóż, te Watsony dobrze działają?
— Po piętnaście tysięcy metrów dziennie drukują.