— Nie lubisz go? — pytała, przygładzając powichrzone włosy przed wielkim zwierciadłem, stojącym pomiędzy dwiema olbrzymimi sztucznymi palmami, w jakie cały przedpokój był ozdobiony.
— Nie cierpię, bo ojciec chwalił go któregoś dnia przed Fabciem, a zresztą i Will go nie cierpi. Piękna lala!
— Wilhelm jest?
— Są wszyscy i wszyscy się nudzą, oczekując na ciebie.
— A Wysocki? — zapytała ciszej i trochę niepewnie.
— Jest i przysięga, że mył się cały przed samą wizytą. Słyszysz, cały.
— Przecież nie będziemy sprawdzać...
— Musimy wierzyć na słowo — przygryzła usta.
Ujęły się pod ręce i szły przez szereg pokojów, zalanych mrokiem nadchodzącego wieczoru, umeblowanych z nadzwyczajnym przepychem.
— Co robisz, Róża?