Lokaj drgnął, ale wypełnił rozkaz.
— Słucham! — rzekł bardzo pokornym głosem.
— Kazałem ci wyrzucić tego psa, dlaczego nie słuchałeś, co?
— Jaśnie panie, on sam wyszedł! — zaczął się tłumaczyć ze łzami.
— Milczeć! — krzyknął i uderzył go z całej siły kijem przez twarz.
August bezwiednie cofnął się w tył.
— Stój, chodź bliżej!
I gdy lokaj pod wpływem strachu znowu się przysunął, przytrzymał go za rękę i potężnie obłożył kijami.
August nie próbował się nawet wydzierać, odwrócił tylko twarz, żeby ukryć łzy, które mu się strumieniem lały po wygolonych policzkach, a gdy Bucholc przestał go bić, śmiertelnie zmęczony, i leżał w fotelu jęcząc, zaczął obwijać mu nogi we flanele, które się pozsuwały podczas gwałtownych poruszeń.
Karol tymczasem, nie chcąc być świadkiem awantury, wyniósł się i pojechał na obiad.