— Panie Horn, może pan dać mi herbaty?
— A może pan dyrektor zechce butersznicik29! — ofiarowywał uprzejmie Szwarc.
— Tylko trochę koszerny.
— To znaczy, że lepszy niźli pan jadasz, panie von Horn!
Horn przyniósł herbatę i zatrzymał się na chwilę.
— Co panu jest? — zapytał go Borowiecki, który z nim znał się bliżej.
— Nic — odparł krótko i powlókł niezawistnym30 spojrzeniem po Szwarcu, który rozwijał butersznity z gazety i układał je przed Borowieckim.
— Wyglądasz pan bardzo źle.
— Panu Horn nie służy fabryka. Po salonach trudno mu się przyzwyczaić do kantoru i do roboty.
— Bydlę albo inny parszywiec może się łatwo przyzwyczaić do jarzma, ale człowiekowi trudniej — syknął ze złością, ale tak cicho, że Szwarc nie zrozumiał słów, spojrzał uważnie, uśmiechnął się tępo i szepnął: