— To do pana. Woła pan Borowiecki — rzekł Baum.
Trawiński ze zdziwieniem słuchał.
— Mój drogi, od żony dowiedziałem się, gdzie jesteś. Oto, rozliczyłem się, mogę ci pożyczyć pięć tysięcy rubli, ale tylko z dwumiesięcznym terminem. Więc jeśli chcesz? — mówił Borowiecki.
— Przyjmuję z radością! — wykrzyknął gorąco. — Skąd telefonujesz.
— Z twego gabinetu pod strażą żony — brzmiała odpowiedź.
— Zaczekaj na mnie, zaraz przyjdę
— Czekam.
— To Borowiecki chce się ze mną widzieć, pan go zna?
— Z widzenia tylko, bo przecież ja nie bywam w tym wielkim świecie łódzkim, u tych rozmaitych Bucholców, Mendelsohnów, Salcmanów, Meyerów i innego robactwa. Znam ich wszystkich z widzenia tych młodych, a starszych od Michla, gdzie się czasami schodzimy; znaliśmy się wszyscy co prawda lepiej, ale to było dawno, kiedy w Łodzi panowała jeszcze uczciwość i nie było milionerów. To były takie czasy, o których wy młodzi nie macie pojęcia. Ja wtedy byłem z Geyerem starym największą łódzką firmą. Pary, maszyn, elektryczności, weksli, tandety, plajt, podstępnych pożarów, nikt nie znał nawet ze słyszenia.
— A jednak to, co jest obecnie, przyjść musiało.