— A wiesz, to mi się podoba, te biblijne wersety nadają oryginalny ton domowi.
— Masz rację. Był u nas Trawiński.
— Wiem, bo właśnie od niego idę, stary twój mu pomógł.
— Domyśliłem się tego, bo nic ze mną nie mówił i unikał mojego wzroku. Nie wiesz jak wysoko?
— Dziesięć tysięcy.
— Siakrew! te niemieckie sentymentalizmy — zaklął cicho.
— Pieniądz pewny — uspokajał go Karol, oglądając aksamitne meble, pokryte gipiurowymi pokrowcami.
— Ja wiem, bo ten idiota Trawiński nie umiałby zarobić dziesięciu groszy nieuczciwie, ale idzie mi o to, że stary pomaga wszystkim, w których tylko wierzy i wszyscy ma się rozumieć go naciągają. Fabryka ledwie dyszy, towarem gotowym tak zawalone wszystkie składy, że nie ma gdzie kłaść, sezon nie wiadomo jak pójdzie, a ten bawi się w przyjacielską filantropię, ratuje innych.
— Prawda, bo Trawińskiego uratował.
— Ale siebie gubi, mnie gubi.