— Cóż pan chcesz robić? — wykrzyknął zdumiony.
— Jeszcze nie wiem. Przyznaję się panu szczerze, chociaż tak ostro, za ostro pan mówi do mnie, ale mniejsza z tym, bo wiem, że pan, jako dyrektor takiej wielkiej drukarni, mówić inaczej nie może.
— Więc pan odchodzisz od nas? tyle zrozumiałem, ale nie wiem dlaczego?
— Dlatego, że już wytrzymać nie mogę w tym podłym chamstwie łódzkim. Pan jako człowiek pewnej sfery, rozumie mnie chyba. Dlatego, że ja całą duszą nienawidzę zarówno fabryk, jak i wszystkich Bucholców, Rozensztejnów, Entów, całej tej ohydnej, przemysłowej bandy — wybuchnął gwałtownie.
— Ha, ha, ha, pan jesteś wspaniały fioł, nieporównany! — śmiał się Borowiecki serdecznie.
— To już nic więcej nie powiem — rzekł mocno dotknięty.
— Jak pan chce, a zawsze lepiej głupstw mówić mniej.
— Do widzenia.
— Żegnam pana. Ha, ha, ha, pan masz zdolności aktorskie!
— Panie Borowiecki — zaczął prawie ze łzami w oczach Horn, zatrzymując się i chciał coś mówić.