Stara ciotka, prowadząca gospodarstwo domowe, pakowała mu walizkę.
— Zygmunt, ja ci kładę czystą bieliznę, ty potrzebujesz czystą bieliznę?
— Dobrze. Mówię ojcu — rzekł Zygmunt — że nie ma co czekać, niech Grosmann zaraz wyjedzie, on jest chory naprawdę. Ojciec się z Reginą zajmie interesami.
— Co jest Albertowi? — zapytała Mela, która od pożaru fabryki straciła doń dawną życzliwość.
— Ma feler w sercu, on się bardzo zmartwił tym ogniem.
— To był duży fajer, ja się sam bałem — wyciągnął spodek, aby Mela nalała mu herbaty i dopiero zobaczył jej podkrążone oczy i szarą, jakby obrzękłą twarz.
— Coś taka blada dzisiaj, możeś chora? Nasz doktór zaraz będzie w domu familijnym u jednego robotnika, to mógłby cię obejrzeć.
— Zdrowa jestem, nie mogłam tylko wcale spać.
— Kochana Mela, ja wiem, dlaczegoś nie mogła spać — wykrzyknął uradowany i pogładził ją po twarzy pieszczotliwie. — Potrzebowałaś trochę myśleć o nim, ja to rozumiem.
— O kim? — zapytała ostro.