— Co ty masz Melu przeciwko Leopoldowi Landau?
— Nic, bo go nie znam zupełnie, przecież widziałam go po raz pierwszy.
— Po co więcej? Jak się interes zrobi to będziecie mieli czas poznać się lepiej.
— Powiem jeszcze raz ojcu stanowczo, że nie pójdę za niego!
— Co ty patrzysz jak mucha w mliku! — krzyknął na Franciszka, który się zaraz wyniósł razem z ciotką. Wytarł się starannie, uczesał, przypiął wykładany kołnierzyk do dosyć brudnej koszuli, założył krawat, który mu ją przykrył w zupełności, powkładał do kieszeni zegarek i szczoteczkę z grzebieniem, wygłaskał przed lustrem brodę, schował pod kamizelkę długie białe sznurki, włożył kapelusz, nadział palto, wziął parasol pod pachę i wciągając ciepłe rękawiczki, zapytał:
— Dlaczego nie chcesz iść za niego?
— Nie kocham go i jest mi wstrętnym, a po drugie...
— Ha! ha! Kochana moja Mela ma małe rybki w głowie.
— Być może, ale pomimo to, nie pójdę za niego — zawołała z wielką stanowczością.
— Mela! ja nic nie powiem, bo ja jestem bardzo liberalny ojciec. Ja mógłbym ci kazać, ja mógłbym wszystko załatwić bez ciebie, a ja tego nie robie, dlaczego? bo ja cię kocham Melu, i daje ci czas do namysłu. Ty się namyślisz, ty jesteś mądrą dziewczyną i nie popsujesz takiego kurantnego interesu, ty będziesz Mela pierwszą osobą na całe Sosnowice. Ja ci krótko wytłumacze.