— Cudownie! — odpowiadano, ziewając ukradkiem, bo się istotnie nikt dobrze nie bawił.
— Panie Endelman! — wołała na męża, spiesznie podbiegając krokiem baletowym, co przy jego cienkich nóżkach i dużym brzuchu, robiło śmieszne wrażenie. — Panie Endelman, do buduaru chińskiego każ pan zanieść lodów!
— Zaraz każę zanieść lodów, co? — odpowiadał, osłaniając dłonią ucho.
— I szampańskiego dla panów.
— Zaraz i szampańskiego dla panów.
— Prawda, że się dobrze bawią? — zapytała go po cichu.
— Co? Ślicznie, bardzo ślicznie, wypili prawie wszystko szampańskie.
Rozeszli się, bo Endelman zaglądał co chwila do bufetu, aby tam gospodarzyć i z pewną wyniosłą przykrością stwierdzać, że goście pomijali inne wina, a pili tylko szampańskie.
— Te chamy piją szampańskie, jakby to było Münchenbier119, co? — szepnął do Bernarda.
— Masz przecież jeszcze dosyć zapasów.