— Myślałem, że pani będzie rada co usłyszeć z mego zbioru.
— Omylił się pan w przypuszczeniu, nie jestem ciekawa.
— Niczego? — zapytał trochę drwiąco.
— Przynajmniej bliźnich swoich.
— Jeśli ci są nudni, ach jak bardzo nudni! — szepnęła Toni żałośnie.
— Nawet kobiety pani nie obchodzą?
— Obchodzą mnie tyle tylko, ile wszyscy ludzie.
— A gdybym chciał opowiedzieć coś bardzo ciekawego, na przykład o pani dyrektorowej Smolińskiej, która w tej chwili wychodzi? — zapytał cicho.
— O nieobecnych tak samo jak o umarłych nie mówię nigdy.
— Może pani ma rację, bo i jedni i drudzy bywają nudni.