Patrzyła na niego zdumionymi i jakby wylękłymi oczami.
— Mogłam tak samo myśleć o L. Landau, o którym ze znajomych, jakich nazwiska mogłeś wymienić z równą domyślnością, jeśli nie uwierzyłeś moim słowom
— Przepraszam cię, Mela, zrobiłem ci przykrość?
— Tak, bo wiesz, że nigdy nie mówię tego, czego nie myślę.
— Daj mi rękę.
Wysunęła mu dłoń obciśniętą w białą rękawiczkę z szarym wyszyciem.
Odpiął guziczki i pocałował ją w dłoń dosyć mocno.
— Skoro Wysockiemu wolno, wolno i mnie! — tłumaczył, gdy mu dosyć ostro wyrwała rękę. — Ale, a propos Landaua. Mówili mi na mieście, że wychodzisz za niego, czy to prawda?
— A coś odpowiedział tym, którzy ci mówili o moim małżeństwie?
— Że to pogłoska, która się nigdy nie sprawdzi.