— Dawno pragnąłem, ale nigdy mi czas nie pozwalał.
— Ja wiem, ja wiem! — zawołał, klepiąc go w łopatkę.
— U nas nudno, to się pan bał przyjść — szczebiotała Mada, wprowadzając ich do pałacu.
— Niech pan siądzie na tej ładnej kanapie — zapraszał Müller.
Mieszkanie tonęło w półmroku, ale Mada popodnosiła story do góry i jaskrawe światło dnia zalało szereg pokojów umeblowanych z przepychem.
— A może pan zapali dobre cygaro?
— Nigdy nie odmawiam.
— Spróbuj pan tych, mocne, po siedemdziesiąt pięć kopiejek sztuka!
Wyciągnął z kieszeni spodni mocno zatłuszczonych i powypychanych garść zmiętych i pokrzywionych cygar.
— A te słabsze, po rublu, spróbuj pan! — dodał, wyciągając z drugiej kieszeni jeszcze silnej zmiętoszone, rzucił je na stolik, wałkował brudnymi rękami, żeby się poprostowały, ugryzał końce i podawał.