— A tak, Polka, to uosobione głupoty, fałszu, kaprysów, złych instynktów, to...
— Macie bogaty słownik synonimów — przerwał mu ironicznie.
— Ja pana nie proszę o uwagi — syknął, wyszczerzając swoje kły rzadkie.
— Ja znowu nie błagam o zwierzenia.
— Pan prezes prosi pana! — zawołał robotnik, wsadzając głowę do laboratorium.
Karol poszedł do Bucholca.
Murray’owi zrobiło się nieco przykro, wstydził się własnej porywczości, ale pomimo to, gorycz zawodu przesycała go głuchą nienawiścią do całego świata, a w szczególności do kobiet, bo w oddziale farb suchych, których tarciem zajętych było kilka kobiet, usłyszawszy głośne rozmowy i śmiechy, wywarł na nich złość swoją; wybił jedną, a pozostałe wypędził natychmiast z roboty, a potem łaził po fabryce i szukał tylko okazji, aby krzyczeć, zapisywać na kary i wyrzucać.
Bucholc siedział w drukarni i witając się, rzekł do Karola:
— Knoll przyjeżdża w sobotę. Niech pan przyjdzie do mnie wieczorem, na górę.
— Dobrze; ale po co pan prezes wychodzi z domu, takie spacery mogą być szkodliwe.