Przebrał się spiesznie, wciągnął długie buty i zabrał się do roboty...
Ale nie mógł robić spokojnie, czuł się zdenerwowanym, rozstrzęsła mu nerwy radość dzisiejszego kupna, to znowu przypomnienia pogrzebu lub huk głuchy sztosujących165 na nasypie wagonów tak go drażnił, że odrzucił pióro i zaczął spacerować po kantorze, wyglądając raz po raz okienkiem na zapchane pryzmami węgla i wozami składy.
Wozy co chwila wjeżdżały na wagę z takim turkotem, aż cała buda się trzęsła, ogromny zgiełk splątanych głosów ludzkich, turkotów, kwików końskich, gruchotu wyrzucanych z wagonów węgli, świstów maszyn, bił przez otwarte drzwi i rozlewał się po brudnej odrapanej izbie, po której Wilczek spacerował w zadumie.
— Tam jakieś panowie czekają przy wagonach! — zameldował robotnik.
Na nasypie kolejowym czekał Borowiecki i Moryc.
Wilczek wyczekująco wyciągnął rękę do przywitania. Moryc mu uścisnął dłoń a Borowiecki udał, że nie widzi.
— Potrzebujemy natychmiast platform przewozowych!
— Ile? pod co? skąd? — zapytał krótko, podrażniony zachowaniem Karola.
— Jak najwięcej, bawełna, kolej do mnie — odpowiedział Moryc.
Szybko załatwili interes i rozstali się.