— To czemu gada głupstwa.
— Każdemu wolno mieć swoje zdania.
— Pod warunkiem, żeby było poparciem naszego — odezwał się ironicznie Karol.
— Dobrodzieju mój kochany, a to ten smyk naprawdę odjechał. Jasiek, kanalio daj no ogieńka — zawołał oburzony i poszedł do ganku wyglądać za Zajączkowskim. — No widzicie, co to za awanturnik. Nakrzyczał, nawymyślał mi i pojechała sobie bestia.
— Wróci, przecież to nie pierwszy i nie ostatni raz — odezwała się Anka.
— Hm, wróci? jużcić, że wróci, ale zawsze, co sobie o nas pomyśli pan Baum.
— Pomyśli, że panowie dobrze śpicie, dobrze się odżywiacie i dużo macie czasu, skoro go zużywacie na takie dziecinne kłótnie — szepnął ironicznie Karol.
Ksiądz popatrzył na niego groźnie, ale oczy mu się rychło rozjaśniły, wytrząsnął popiół z fajki, nabił w nią tytoniu i podstawiając do zapalenia Jaśkowi, szepnął:
— Drażnią cię kły, dobrodzieju mój kochany, to na pluchę...
Pożegnał się wkrótce i poszedł do domu.