— Tak, potrzeba mi milion — zaszemrał głos drwiący.
— Karczmarek chce wydzierżawić chociażby, potrzebuje majątku dla zięcia.
— To się jutro umówimy.
— Cugowe konie weźmiesz do Łodzi, czy sprzedasz?
— A po cóż bym brał stare klaki.
— Ale dziadek się do nich tak przyzwyczaił — mówił smutnie sopran.
— To się odzwyczai. Dzieciństwa zawsze ci się trzymają. To może i przeflancować pół ogrodu do Łodzi, może byś chciała zabrać i krówki swoje, i kureczki, i gąski, i prosiaczki — byłby cały komplet.
— Jeśli sądzisz, że drwiny powstrzymają mnie od zabrania tego, bez czego obyć bym się nie mogła, to się mylisz.
— Nie zapomnijże zabrać i portretów rodzinnych. Senatorom Rzeczypospolitej musi być tęskno, tam na strychu, do znalezienia się w Łodzi — brzmiał szyderczy głos.
Sopran nic nie odpowiedział.