— I dlatego, że jeśli się spali, to przynajmniej jedno piętro, a nie wszystko.
— Pi... czasem to nie jest takie... straszne.
Karol mu nic nie odpowiedział, bo odszedł spiesznie, a Moryc pochodził jeszcze po fabryce i z irytacją spostrzegał wszędzie, że buduje się porządnie, że buduje się bardzo drogo.
Przeglądał w kantorze listę płac robotników i zwrócił uwagę prowadzącemu roboty na niesłychaną, według niego, wysokość płac, przyczepiał się do wielu rzeczy i wszystko znajdował za dobrym i za drogim.
— Wiem, co robię — odpowiedział mu Karol na uwagi.
— To będzie pałac, nie fabryka, dla nas zresztą taki komfort za drogi!
— To nie jest komfort, to jest trwałość, która taniej kosztuje niż tandeta. Zobacz u Blohmanów, postawili tanio i corocznie muszą poprawiać, bo chce im się wszystko zwalić; nie cierpię żydowszczyzny w niczym, wiesz o tym dobrze.
— Zobaczymy, co to da to polnische Wirtschaft190 — szepnął Moryc z ironią.
— Przekonasz się, a tymczasem bądź zdrów Moryc, nie wyspałeś się i nudzisz.
— Trzeba się zabezpieczyć! — pomyślał Welt, wychodząc z fabryki.