W loży było nadzwyczaj wesoło i bardzo ciasno.
— Nasza mała ślicznie gra, prawda panie Borowiecki?
— Tak i bardzo żałuję, że nie zaopatrzyłem się w bukiet.
— My go mamy, podadzą jej po drugiej sztuce.
— Że jest ciasno beze mnie i wesoło beze mnie, że panie mają już asystę — wychodzę.
— Zostań pan z nami, będzie jeszcze weselej — prosiła go jedna z kobiet, w liliowej sukni, z liliową twarzą i z liliowymi oczami.
— Weselej to pewnie nie, ale że ciaśniej, to z pewnością — zawołał Moryc.
— To wyjdź, będzie zaraz więcej miejsca.
— Żebym mógł iść do loży Müllerów, tobym wyszedł.
— Mogę ci to ułatwić.