— Nie mam czasu, muszę teraz iść szukać Malinowskiego, trzy dni już nie był w domu, jestem o niego bardzo niespokojny.
— No, dobrze, a jak go pan znajdzie, to przyjdźcie obaj na herbatę.
— Dobrze!
Uścisnęli sobie ręce po przyjacielsku i rozeszli się.
— Panie Horn! — zawołała za nim Kama z bramy.
Odwrócił się i czekał, co powie.
— Ale się pan teraz lepiej czuje, co? Nie jest pan już nieszczęśliwy, co?
— Lepiej, znacznie lepiej i dziękuję za ten spacer całym sercem.
— Trzeba być zdrowym, trzeba nie być nieszczęśliwym i trzeba iść jutro do Szai, dobrze? — mówiła cicho i jakimś matczynym ruchem pogłaskała go po twarzy.
Pocałował ją w końce palców i poszedł do domu, ale szedł wolno i apatycznie, pomimo że szczerze niepokoiła go długa nieobecność Malinowskiego, z którym mieszkał i z którym zżył się mocno przez te kilka miesięcy oczekiwania na posadę.