Ale w tej chwili znad jej ramienia, z wiśniowej kotary wychyliła się uśmiechnięta twarz Anki, a potem i ona cała.
— A teraz, skoro mi się nie udało, pozostawiam państwa samych. Zabieram tylko panów — zwróciła się do Horna i Maksa i odeszła z nimi.
— Kiedyż pani przyjechała?
— Dzisiaj rano, przyszłam do Niny z panią Wysocką.
— Cóż tam słychać w domu, u ojca? — pytał dosyć obojętnie.
— Ojciec nie bardzo zdrów, stracił humor. A wie pan, ksiądz Liberat umarł.
— Czas mu było już od dawna. Stary wariat! — powiedział z niechęcią.
— Co pan mówi, jak można?! — zawołała porywczo.
Ale on, żeby załagodzić ostrość słów poprzednich, ujął ją za rękę i podprowadził do okna.
— Widzi pani tamte mury, to moja... to nasza fabryka! — rzekł, wskazując na szklane dachy przędzalni Trawińskiego, zza których wznosiły się mury obstawione wysokimi rusztowaniami.