Zamknęła drzwi do przedpokoju, aby chory nie usłyszał.
— W fabryce. Zapaliło się w suszarni na trzecim piętrze!...
Nie pytała więcej, pchnięta pierwszym odruchem pobiegła do fabryki i zaraz za furtką zobaczyła płomienie wychylające czerwone łby z okien trzeciego piętra. Na dziedzińcu był zamęt nie do opisania, ludzie z krzykiem obłąkanych wybiegali z pawilonów, szyby pękały w oknach i czarne gryzące dymy, pełne ognistych języków, lizały okienne ramy i sięgały dachów
— Ojciec! — krzyknęła przestraszona nagłym przypomnieniem i wróciła do domu.
Ale teraz i na werendzie słychać już było krzyki, a płomienie zaczęły ukazywać się na dachach, wprost okien domu.
— Co się tam dzieje, Anka? — zapytał stary niespokojnie.
— Nic... nic... podobno u Trawińskiego stał się jakiś wypadek — odpowiedziała prędko, sama zapaliła lampę i drżącymi rękami zapuściła rolety.
— Panienko... laboga... adyć... — wrzasnęła służąca wbiegając.
— Cicho... — krzyknęła gwałtownie. — Zapal lampę, bo tu za ciemno.
— Adyć się już pali...