Szczęście

Z okoliczności

«Szczęścia! szczęścia!» ludzie krzyczą jedni za drugiémi,

Rozebrali wszystkie złoto, wszystką chwałę ziemi,

Każdy szuka swego szczęścia, ile tylko może;

I ja staję do podziału... i ja dziécię Boże!

Mnie nie trzeba waszéj cześci¹ i waszego złota,

Alem przecię brat wasz ludzie, nie błędny sierota,

Gońcie zdrowi, co kto złowi, mego nie weźmiecie —

Bo i mnie się trochę szczęścia należy na świecie.