W naszym mieszkaniu są wszyscy, którzy tu wczoraj i onegdaj siedzieli ze mną, prowadząc teoretyczne rozmowy i dyskusje.
Teorie i plany rozpadają się i czezną.
Włazimy do pokoju przez okienko z łazienki. Drugie wejście jest zastawione szafą i zawalone gratami. Są tu wszyscy... Moi sąsiedzi, współlokatorzy, przyjaciele... Jest i Asia milcząca, i energiczny Sioma, i inni. Jest wspaniały typ urody aryjskiej czy słowiańskiej — diabli wiedzą, jak oni to nazywają — Ziuta S., która mogłaby pozować do folklorystycznego obrazu polskiego.
18 osób w ciemnym, śmiesznie i naiwnie zamaskowanym pokoju.
Połowa nie ma blaszek kontrolnych.
Mieszkanie cichnie, zamiera w oczekiwaniu.
Po stratowanej porcelanie, szklankach, połamanych meblach chodzi cicho i uważnie Trwoga, której milczące stąpanie urasta do zatrważających, groźnych odgłosów.
Siedzimy. 5 minut... 7...
Tupot tym razem nieimaginacyjny.
Pierwsze odczłowieczenie człowieka.