Pochowali ją, ale też nie na długo. Nie minęło trzech miesięcy10, jak znowu wyjmowali trumnę.
— Dlaczego?
— Dlatego, że ten mąż jej się powiesił i trzeba go było pochować. Pogłębili i wymurowali grób. I teraz tutaj leżą razem pochowani.
Jak właściwie skończyła się sprawa przeciw doktorom, też jasne nie jest. Widocznie jednak nie zaspokoiła pretensji młodego małżonka, skoro ucieczki przed swym cierpieniem szukał w śmierci.
Później przyszedł czas, gdy na cmentarz spadały pociski. Posagi i medaliony potłuczone leżały wzdłuż alei. Groby z otwartymi wnętrzami ukazały w pękniętych trumnach swych umarłych.
Ale kobieta cmentarna wobec tej sprawy również zachowała wrodzony spokój.
— Nic im nie będzie — powiedziała. — Nie umrą przecież drugi raz.
Teraz jednak, gdy oto wróciła znowu po wodę, widać, jak jest zmieniona.
— Co pani jest? Czy pani chorowała?
Jej okrągła biała twarz poczerniała i schudła, czoło ma pomarszczone, jakby od ciągłego wysiłku, oczy błyszczą jak w gorączce.