Zabrali mnie do szpitala. W oku nic nie czułam, tylko mnie więcej bolało tutaj: krzyż i nogi. Od stłuczenia. To mówiłam: „Dajcie mnie noża87”. Bo chciałam zrobić z sobą koniec. Już nie mogłam żyć. Oka nie miałam, nic nie miałam. Oko wypłynęło całe. Na uchu też miałam ranę. Mieli mnie prześwietlić. Ale samo się zagoiło.
Jak już resztę nas zabrali, to już się nie chowałam. I sama poszłam za naszymi do tego Majdanka88.
Grosza nie mam, jedzenia nie mam, oka nie mam. Żydów nie ma... To co miałam robić sama na tym strychu? Kawałek chleba89 już też nie miałam. Jak mam umrzeć, to wolałam umrzeć razem z nimi, nie sama.
No to poszłam do Majdanka. Tam dawali chleba bardzo mało. I trochę zupy o dwunastej.
Czyśmy sobie wzajemnie pomagali? Bo ja wiem. Trochęśmy pomagali. Ale niedużo. Ach, pani wie, każdy ma swój kłopot; co może zrobić? Co dwa tygodnie była selekcja90, taka przebierka. Co można zrobić?
Czy mnie bili? Owszem. Raz w Majdanku, esmanka Brygida, to ona mnie zbiła. Czym? Kija miała. Dostałam od niej po głowie. A za co?
Śmieje się z politowaniem.
— Bo ona tak chciała, nic więcej.
Wszystkie wtedy dostały. Bo jedna kapowa91, taka führabtarina92, powiedziała o jednej z nas, że ona robi geszeft93. Że coś kupuje. I za tę jedną wszystkie dostały. Ale oczy ona robiła geszeft? Ja nie wiem.
Uciec nie można było. Jedna panienka uciekła. To ją złapali i powiesili. Taki tam stał słup i hak... Było nas z dziesięć tysięcy na placu i musieliśmy wszystkie na to patrzeć.