W końcu dostała trzy lalki; pierrota, kolombinę i Julcię.
Pierrot i kolombina zyskali ogólne uznanie. Nawet Olek, obracając w rękach śliczną, zgrabną lalkę o olbrzymich oczach i giętkich członkach, raczył zauważyć, że: „ten pierrot to wcale ładny”, a Nik roztkliwiał się nad białą, lekką jak puch kolombiną. Ale Julcia spotkała się z niechęcią i ostrą krytyką.
— Hapka jakaś czy Pryśka — rzucił pogardliwie Olek, wychodząc z dziecinnego pokoju.
— Nawet trochę podobna do Jewdochy — dodał Nik, idąc w ślad za bratem.
Tom poddał Julcię ściślejszemu badaniu.
— Dlaczego nazwałaś ją Julcią? Takie imię jak gdyby się masło roztopiło na słońcu! Fe! Obrzydliwość.
— Niania mi poradziła — rzekła srodze stroskana niepowodzeniem córki Ania.
— Z czegóż ona jest zrobiona?
— Właśnie — ożywiła się Ania nadzieją poprawienia reputacji swego dziecięcia — właśnie! Niania powiedziała, ze nigdy się nie stłuce, bo ciało ma wypchane trlocinami, a głowę blasaną!
— Ech! — rzekł powątpiewająco Tom.