MĄŻ
Wszędzie rozwaliny jakiegoś ogromu, który musiał wieki przetrwać, nim runął — filary, podnóża, kapitele150, ćwiertowane151 posągi, rozrzucone floresy152, którymi oplatano starodawne sklepienia — teraz mi pod stopą zamignęła153 stłuczona szyba — zda się, że twarz Bogarodzicy na chwilę wyjrzała z cieniu154 i znów tam ciemno — tu, patrz, cała arkada155 leży — tu krata żelazna, zasypana gruzem — z góry lunął błysk pochodni — widzę pół rycerza śpiącego na połowie grobu — gdzież jestem, przewodniku? —
PRZECHRZTA
Nasi ludzie krwawo pracowali przez czterdzieści dni i nocy, aż wreszcie156 zburzyli ostatni kościół — na tych równinach. — Teraz właśnie cmentarz mijamy.
MĄŻ
Wasze pieśni, ludzie nowi, gorzko brzmią w moich uszach — czarne postacie z tyłu, z przodu, po bokach się cisną, a pędzone wiatrem blaski i cienie przechadzają się po tłumie, jak żyjące duchy. —
PRZECHODZĄCY
W imieniu Wolności pozdrawiam was obu. —
DRUGI
Przez śmierć panów witam was obu. —