Contra os duros varões co’ o peito brando:
Ahi o abrir do bico a pedir beijos,
E o revelar calado o amor e o nume.
Por isso he que ao pomar onde foi prezo
Fadou, quanta vos prende, infinda graça.
Como he puro este ceo do campo d’Egle!
Como he doce este Zéfiro que folga
Entre as arvores d’Egle! este he ditoso!
Ei-la que sáe de seu campestre alvergue.
Calados se podeis, entre estes verdes