A lastimoza sena em que a Desgrasa
Deixou que á vergonhoza cobardia
Cedese o alto valor d'um peito nobre.
O estro se me afraca, o pulso treme...
Eu quizera esquivarme ao pezo enorme...
Ó Muzas ajudaime. Ja sentado
Sobre a relva do campo verdejante
Onde da romaria a jente estava
Noso Eroi dezabotoava impando
Os graúdos botoins da imensa vestia.