Pois ſe a troco de Carlos Rei de França,
Ou de Ceſar, quereis iqual memoria:
Vede o primeiro Afonſo, cuja lança
Eſcura faz qualquer eſtranha gloria:
E aquelle que a ſeu Reino a ſegurança
Deixou, com a grande & proſpera victoria.
Outro Ioane, inuicto caualleiro,
O quarto, & quinto Afonſos, & o terceiro.
Nem deixarão meus verſos eſquecidos,
Aquelles que nos Reinos la da Aurora,
Se fizerão por armas tam ſubidos,
Voſſa bandeira ſempre vencedora.
Hum Pacheco fortiſsimo, & os temidos
Almeidas, por quem ſempre o Tejo chora.
Albuquerque terribil, Caſtro forte,
E outros em quem poder não teue a morte.
E em quanto eu eſtes canto, & a vos nam poſſo
Sublime Rei, que nam me atreuo a tanto,
Tomay as redeas vos do Reino voſſo,
Dareis materia a nunca ouuido canto:
Comecem a ſentir o peſo groſſo,
(Que polo mundo todo faça eſpanto,)
De exercitos, & feitos ſingulares,
De affricas as terras, & do Oriente os mares.
Em vos os olhos tem o Mouro frio,
Em quem vè ſeu exicio afigurado,
So com vos ver o barbaro Gentio,
Moſtra o peſcoço ao jugo ja inclinado:
Thetis todo o ceruleo ſenhorio,
Tem pera vos por dote aparelhado:
Que affeiçoada ao geſto bello, & tenro,
Deſeja de compraruos pera genro.
Em vos ſe vem da Olimpica morada,
Dos ous auôs, as almas ca famoſas,
Hũa na paz Angelica dourada,
Outra polas batalhas ſanguinoſas:
Em vos eſperão, verſe renouada,
Sua memoria, & obras valeroſas.
E la vos tem lugar no fim da idade,
No templo da ſuprema eternidade.
Mas em quanto eſte tempo paſſa lento,
De regerdes os pouos, que o deſejão:
Day vos fauor ao nouo atreuimento,
Pera que estes meus verſos voſſos ſejão:
E vereis ir cortando o ſalſo argento:
Os voſſos Argonautas, por que vejão,
Que ſam vistos de vos no mar yrado,
E costumaiuos ja a ſer inuocado.
Ia no largo Occeano nauegauão,
As inquietas ondas apartando,
Os ventos brandamente reſpirauão,
Das naos as vellas concauas inchando:
Da branca eſcuma, os mares ſe moſtrauão
Cubertos, onde as proas vão cortando.
As maritimas agoas conſagradas,
Que do gado de Proteo ſam cortadas.
Quando os Deuſes no Olimpo luminoſo,
Onde o gouerno esta, da humana gente,
Se ajuntão em conſilio glorioſo,
Sobre as couſas futuras do Oriente:
Piſando o criſtalino Ceo fermoſo,
Vem pela via Lactea, juntamente
Conuocados da parte do Tonante,
Pelo Neto gentil do velho Atlante.
Deixão dos ſete Ceos o regimento,
Que do poder mais alto lhe foi dado,
Alto poder, que ſo co penſamento
Governa o Ceo, a Terra, & o Mar yrado:
Ali ſe acharão juntos num momento,
Os que habitão o Arcturo congelado.
E os que o Auſtro tem, & as partes onde
A Aurora naſce, & o claro Sol ſe eſconde.
Eſtava o Padre ali ſublime & dino,
Que vibra os feros rayos de Vulcano,
Num aſſento de estrellas criſtalino,
Com geſto alto, ſevero, & ſoberano,
Do roſto reſpiraua hum ar diuino,
Que diuino tornàra hum corpo humano:
Com hũa coroa, & ceptro rutilante,
De outra pedra mais clara que diamante.