Aos dous Religiosos, que primeiro mostràraõ na Corte de Constantinopla os prodigiosos segredos da natureza na criação dos bichos da seda, fezo Emperador Iustiniano consideraueis merces de presente,[6] prometendolhe outras maiores para o futuro, & para mim as maiores, que podere receber da Real grandeza de V. A. serâm a da sua beneuolencia, & protecçam, junta com o conhecimento, de que ainda que estrangeiro no sãgue, sou Portuguez no amor, & se a Inglaterra deuo o nacimẽto, a França a criaçam, & a Italia, o habito, da sagrada Religiam que professo, em Portugal deuo à summa piedade de V. A. tam singulares beneficios, que em demonstraçam do meu agradecimento, de sejo de vencer todos os vassallos de V. A. no affecto, no zelo, & no obsequio. Deos guarde a Real pessoa de V. A. como estes Reynos haõ mister, & todas os seus vassallos desejamos.
De V. A. o menor Capellaõ, & Orador.
D. Rafael Blvteav.
Clerigo Regular da diuina Prouidencia.
NOTAS DE RODAPÉ:
[1] Parisatis mãy de Cyro, Rey de Persia.
[2] Vt fruges sub grata aëris temperie proficiunt; sic scientiæ, & artes sub dominantium liberalitate, honorificentia, benignitate. Plutarch lib. 2. de virtute, & fortuna Alexandri.
[3] Telȩ sericȩ ætate Iustiniani Imperatoris cȩptȩ, quæ priùs à Persicis mercatoribus tantùm deferebantur, cum ignorarent quomodo fierent, nec scirent fila esse vermium. Cæterùm originem illius duo Monachi ex India Byzantium profecti, declararunt, fœtumque illorum vermium, oua nimirũ peregrina attulerunt, & in fimo collocata in vermes transformarũt, & mori folijs aluerũt, indeque naturâ magistrâ ipsis filnm reddentibus, sericum confecerunt. Zonaras 3. Annal. tom. 3. p. 95.
[4] Effecit Deus, vt alter alteriûs indigeremus, vt sic nos quoque conjungeret; quoniam amicitias maximas facit vsus, & indigentia, propterea nec omnia vbique gigni permisit, vt inde etiam cogeret permisceri, Chrisost. hom. 34. in 1. ad Corinth.
[5] Ex ea merce negotiatores, vel maximum capiunt emolumentnm, siquidem nauibus quotannis in Europam euecta, certissimo compendio longè, latéque diu enditur.
Maffæus in libro secundo historiarum Indicarum, mihi pag. 68.
[6] Eos Monacos Iustinianus, in præsentia, muneribus; de cætero magnis pollicitationibus ad illud præstandum confirmauit. Procopius Cæsariensis, & ex eo Zonaras 3. Annalium tom. 3.