Ter eu vindo tão tarde! desventura.
E ser já tarde! que lethal tristeza,
Para salvar esta alma ingenua, pura!»
E chorou! concentrou-se a natureza.
III
Longo foi o silencio, como aquelle
Que procede o ruir da tempestade,
Antes que o vendaval rijo atropelle
As ondas, contra as quaes urrando brade!
Paulo chorava por essa alma imbelle,