O canto ou grito da agonia roxa,
Çà ira! voz das intimas borrascas,
Vinha ao bater dos malhos dar compasso,
Trazer alento no mortal cansasso.
Muitos caíam já sem força, em terra,
Mudos, outros ficavam sepultados
Nas barreiras por culpa d'este que erra
Indo minar em perigosos lados.
Mas que poder sublime o canto encerra!
Çà ira! levam eccos prolongados;