Siguen leendo: «Cando camiñamos
Xa de dia ou de noute, sempre vou
C'o pensamento n'isa pobre aldea
Ond'a miña frorida edá pasou;
Os soutos que no vrao lle prestan sombra,
Seus regatos e montes vexo eiquí,
Os ecos d'as campás d'aquela Igresia,
Tránm'os ventos da terra onde nacin.
Meus queridiños pais... ¡con que lenguaxe
Os recordos me veñen á falar