Eydos, montes e soutos de Caldelas,
Lonxe de vos, eu morro de door!
Adios, quiridos pais, que teño presa;
Si poidera subir á xeneral,
Cantas cousas lies dera o seu filliño
C'oxe, coitado d'il, non pode dar.
Adios, quiridos páis, hast'outro dia,
A cantos lle pergunten que é de min,
Diganlle qu'estou bó, denlle recordos,
Canto queiran vostés ¡Adios!—Xoaquin.»