И не гордость-то великая.
Изняло-то меня бѣдную
Все горе, да все кручинушка,
Все печаль да непобѣдная.
Ужъ ты, свѣтъ, моя голубушка,
Моя милая ты сестрица, ,
Не могла придти поранѣя
Разговорить роднова батюшку,
И родимую-то матушку.
Сестра, при первыхъ словахъ причета, подошла къ невѣстѣ, сѣла и обнявъ ее, подъ платкомъ поцѣловала и вмѣстѣ съ ней громко зарыдала. Когда подружка и невѣста кончили причитать, сестра, глотая слезы, стала отпричитывать невѣстѣ: